KSIĄŻKI

Zastanawialiście się kiedyś, jak mogła wyglądać młodość Jezusa? Moore się, jak widać, zastanawiał. Efektem tych przemyśleń (oraz przeogromnej fantazji autora) jest "Baranek".

Cztery Ewangelie, które znamy z Nowego Testamentu, skupiają się głównie na narodzinach Chrystusa, a następnie przeskakują do ostatnich lat jego życia. Nie wiadomo, co działo się z Jezusem w międzyczasie. Z tego też względu na ziemię zostaje zesłany anioł Raziel, który ma za zadanie wskrzesić Biffa, najlepszego przyjaciela Jezusa, a następnie dopilnować, by ten napisał kolejną ewangelię, tym razem jednak dokładną i szczegółową.
Poznajemy Jezusa, zwanego Joszuą, jako młodego człowieka, który "nie ma pojęcia, jak się zabrać do bycia Mesjaszem". Po kilku drobnych przygodach (jak pierwsze, nie do końca udane wskrzeszenia zmarłych czy próba obrzezania dziesięciostopowego posągu greckiego boga) postanawia wraz z Biffem wyruszyć na Wschód, by odszukać trzech Mędrców, którzy mają mu pomóc odnaleźć przeznaczenie i przygotować do zbawienia świata. I tutaj rozpoczyna się prawdziwa przygoda, pełna demonów, trucizn, magów, cudownych uzdrowień, jawnogrzesznic, rytualnych mordów i... seksu.

- Pasterstwo jest chyba łatwe. W zeszłym tygodniu poszedłem z Kalielem, żeby pilnować jego stada. Prawo mówi, że zawsze dwóch musi wyruszyć ze stadem, żeby nie dopuścić do obrzydliwości. Potrafię dostrzec obrzydliwość na pięćdziesiąt kroków.
Maggie uśmiechnęła się.
- I powstrzymałeś jakieś obrzydliwości?
- O tak. Broniłem nas przed obrzydliwościami, kiedy Kaliel bawił się za krzakami ze swoją ulubioną owcą.

Jeśli ktoś po tym fragmencie zaczyna snuć przypuszczenia, że "Baranek" jest obrazoburczy, to czuję się w obowiązku rozwiać te obawy. Moore, jak to Moore, choć żartuje sobie z wielu rzeczy i nadaje pewnym sprawom humorystycznego charakteru (jak np. Janowi Chrzcicielowi, który ma tendencję do podtapiania ludzi, którzy nie są do końca przekonani, czy przyjąć chrzest), to jednak samego Jezusa oraz dogmaty wiary traktuje z należytym szacunkiem. Joszua jest przedstawiony w książce jako zwykły człowiek, z poczuciem humoru, wątpliwościami i naturalnymi ludzkimi potrzebami. Tym, co go wyróżnia spośród innych ludzi, jest pewna niestandardowa misja, jaką ma do spełnienia. Jezus stara się wykonać swe zadanie jak najlepiej, dlatego pełnymi garściami czerpie z buddyzmu czy Konfucjanizmu, ucząc się, jak walczyć z ziemskimi namiętnościami, wyrzec się dóbr materialnych, jak żyć w zgodzie ze sobą i innymi, czy być dobrym i miłosiernym. Można zaobserować, jak dojrzewa z biegiem czasu, zmieniając się z niepewnego siebie chłopaka w istotę świadomą swojej mocy i wagi, gotową, by poświęcić się dla ludzkości.
Biff jest natomiast zupełnym przeciwieństwem Joszuy. Patrzy na życie sceptycznie i bardziej praktycznie, uwielbia się zgrywać, z chęcią ulega wszelkim pokusom i namiętnościom, a w chwili zagrożenia nie waha się użyć przemocy. Różnice te jednak nie tylko nie zagrażają ich przyjaźni, ale umacniają ją jeszcze bardziej. Biff wiernie towarzyszy przyjacielowi przez całe jego życie, wspierając go, opiekując się nim i chroniąc od złego, nierzadko uciekając się przy tym do podstępu i intrygi. Moore genialnie przeplótł wydarzenia znane nam z Nowego Testamentu z wątkami historycznymi oraz takimi zupełnie zmyślonymi. W posłowiu jednak przyznał, że nieco ponaginał historię (nie zgadzają się daty dotyczące innych religii), by ubarwić i wzbogacić fabułę. Ponaginana czy nie, książka fenomenalnie pokazuje, jak wiele łączy Chrześcijaństwo z filozofiami wschodu; jak religie przenikają się wzajemnie i, mimo pozornie wielkich różnic, tak naprawdę uczą tych samych wartości.

"Baranek", oczywiście, pełen jest satyry, błyskotliwych dialogów, absurdu i humoru, często czarnego:

- Twój tato jest silny. Będą go musieli torturować przez długie dni, zanim odda ducha.

Moore'owi udało się jednak zachować równowagę między humorem a powagą sytuacji - głównie pod koniec życia Joszuy. Momentami, zwłaszcza na początku, książka śmieszy do łez, później jednak staje się wzruszająca.

EDIT: Oczywiście stara sklerotyczka Ger zapomniała wspomnieć, że "Baranka", jako chyba jedyną książkę Moore'a, przełożył na język polski niejaki pan Piotr W. Cholewa. I nie trzeba tu nic więcej dodawać; to nazwisko mówi samo za siebie ;)

Nie mogłam, po lekturze "Krwiopijców", odmówić sobie zakupu ich kontynuacji. No nie mogłam. :)

Tak czy siak, byliśmy w środku jakieś dziesięć minut i puścili piosenkę, którą bardzo lubię - "Rżnę cię w kostnicy" zespołu Dead Can Dub - która jest super i w ogóle makabryczna. Próbowałam namówić Jareda do tańca, ale podszedł jakiś facet, złapał go za płaszcz i powiedział: "Czerń się łatwo spiera, co?" Było po wszystkim. Jared dostał świra na maksa, zupełnie go pojebało. Najpierw chciał, żebym go ukryła i w ogóle, a potem powiedział, że dłużej tego nie zniesie i że musi natychmiast iść do domu i przefarbować ciuchy. No i zostawił mnie na łaskę wilgotnej samotności zwanej nocą. Kupiłam butelkę wody i chipsy, i już pogrążałam się w żałobie nad swoją utraconą młodością, kiedy pojawił się ON. Ja cię!

No to na początek zrobiłam parę tostów, które się przypaliły i były czarne jak moja dusza, a ja tak się załamałam, że łzy rozpaczy spadły niczym zimne kryształy, by rozbić się na bezwzględnych skałach mojego żałosnego życia. Ale potem zobaczyłam, że mama zostawiła na blacie dwudziestaka (...)

Zdaję sobie sprawę, że nie każdemu Abby może przypaść do gustu, ja jednak ją uwielbiam i uważam, że to dziewczę zasługuje na swoją własną odrębną powieść.

Ta specyficzna mieszanka sensacji, horroru, romansu, fantasy, powieści obyczajowej i lekkiej erotyki zauroczyła mnie już od pierwszego zdania:

I wpadłam. Nie spoczęłam, dopóki "Krwiopijców" nie skończyłam :)

Dużo się dzieje w tej książce. Znajdziemy tu i wybuch, i śledztwo, i nekrofila w prosektorium, a i trup ściele się gęsto. Jest to tak naprawdę tylko tło dla dowcipnych dialogów, dużej dawki absurdu, satyry i humoru, także czarnego, na wcale przyzwoitym poziomie. Bo Moore żartuje ze wszystkiego, z czego tylko się da - od kobiecej obsesji na punkcie wyglądu, przez znalezienie miejsca do parkowania, po kontakty damsko-męskie.

Motywem przewodnim jest tutaj jednak wampiryzm. Świetnie parodiując kiepskie, amerykańskie, przesycone erotyzmem produkcje o żądnych krwi bestiach, czyhających w mroku na niewinnych ludzi, autor stworzył swoją własną - przezabawną - wizję wampirzego życia. I nie można mu odmówić w tej wizji całkiem praktycznego podejścia do tematu:

Krwiopijców" czyta się szybko, lekko i baaardzo przyjemnie. Gorąco polecam, zwłaszcza na jesienną deprechę.