KSIĄŻKI

Ooo.. a spodziewałam się czegoś lepszego..
Mimo wszystko muszę przeczytać tę książkę.
Zgadzam się z Twoim stwierdzeniem co do okładki - ta czerwona kropa jest absolutnie zbędna ;)

A ja dziękuję za ostrzeżenie; zazwyczaj bezmyślnie rzucam się na wszystko, co jest związane z Japonią - tym razem tego nie zrobię.

Hiliko, czerwona kropa mnie załamała. No jak coś takiego można zrobić okładce?

Szamanko, nie martw się :) Jak już wspomniałam, czytałam dotąd pochlebne recenzje tej książki, więc może i Tobie się spodoba?

Agawa, Ty też nie odrzucaj tej książki po jednej mojej opinii :) Zresztą jestem pewna, że z Twoimi skłonnościami do doszukiwania się w książkach ukrytych treści i snucia refleksji, mogłaby Ci się spodobać :))
Też w miarę możliwości staram się rzucać na wszystko związane z Japonią :))

A nie nie nie; ja wiem, że Ty uważasz, że ja się doszukuję, ale ja uważam, że Ty nie doceniasz Martina. :D
Poza tym mam tyle do czytania, że Japończycy i tak chwilowo leżą odłogiem. Poza tym jak już Tobie się jakiś Japończyk nie podoba, to znaczy, że rzeczywiście może być kiepski. :) Nie twierdzę, że Tsukiyamy nie wezmę kiedyś tam z biblioteki, ale po Twojej recenzji nie przebieram nogami z niecierpliwością.

Z innej beczki - w kolejkę czytelniczą wciął mi się Dukaj z "Innymi pieśniami", jestem ok. 100. strony i póki co - jest rozkosznie. To moje pierwsze spotkanie z Dukajem i trochę żałuję, że go wcześniej nie odkryłam.

hmmm... no wypada sie przekonac na właśnej skórze, ale poczekam moze na bibliotekową dostępność albo nizszą cenę.
A co do tej kropy - to myślę ze to po prostu flaga japonska sie wtopiła :)

Należę do tych czytelniczek, która potraktowała te książkę jak haiku. Niby o niczym, ale posiada to drugie dno, którego przesłanie jest właśnie na końcu powieści. Piękna właśnie w swojej prostocie, a nawet banalności. Książka nie dla nastawionych na Japonię z XVIII wieku z gejszami w roli głównej. Stąd opinie o niej mogą być skrajne. Moja jest na wielki plus.:)))

No to robi się interesująco :) Sprzeczne opinie podsycają ciekawość, co zresztą już widać ;) Mój egzemplarz dotarł, ale czytanie odłożę na dłuższą chwilę. Zobaczymy jak wypadnie... ;):)

Agawo, z Martinem to nie jest kwestia doceniania ;), tylko tego, jak zdecydowałam się odebrać cykl. I nie mówię, że Twoja interpretacja jest niepoprawna; ja po prostu nie chcę w to tak głęboko brnąć :)
A z Tsukiyamy to raczej średnia Japonka jest. Urodziła się i wychowała w USA, ma "tylko" japońskie korzenie i to w połowie. "Ulica..." jest książką o Japonii napisaną przez obcokrajowca, co zresztą bardzo daje się odczuć podczas lektury.
Na Dukaja bardzo nieśmiało się czaję; ostatnio nawet w Empiku macałam :) Może kiedyś się wreszcie skuszę :)

Izusr, mi się podoba ilustracja, ale kropy przeboleć nie mogę ;)

Mary, podoba mi się Twoja interpretacja kropy :D Może rzeczywiście zacznę na nią patrzeć pod tym kątem ;)

Foxino, to czytaj, czytaj, bo jestem innych opinii ciekawa :)

Clevera, no ja się na gejsze i innych samurajów nie nastawiałam ;)
Do haiku bym tego nie porównała, wg mnie odbiera się je na zupełnie innym poziomie.
Dla mnie "Ulica..." to zwykłe czytadło tyle że z fascynującym miejscem akcji. Ale staram się zrozumieć, że może zauroczyć i dać do myślenia :)
Swoją drogą, pani Tsukiyama dostanie ode mnie drugą szansę (choć w sumie może i w końcu przeczytam wszystkie jej książki, nawet jeśli odbiorę je tak jak "Ulicę..." - ze względu na Japonię właśnie). Z BookMoocha przyleciała do mnie "The Samurai's Garden" :)

Zosik, mnie też ciągnie do tej książki, choć też się niczego wielkiego po niej nie spodziewam ;) Poczekam na Twoją recenzję :)

Neta, tak sobie myślę, że jakiekolwiek opinie podsycają ciekawość ;) Pozytywne, bo człowiek chce się przekonać, czy to faktycznie takie dobre. Negatywne, bo chce zobaczyć, czy to rzeczywiście taki gniot. Skrajnie różne, bo chce się przekonać "jak to w końcu jest" ;)
A "Ulicy..." nie odkładaj na zbyt długi czas, bo jestem ciekawa Twoich wrażeń :))

Kocie, to jest bardzo bezpieczne rozwiązanie :) A jeśli książka Cię absolutnie zauroczy i zechcesz ją posiąść na własność, to zawsze będziesz ją mogła później kupić, prawda? :))

Hmmm, czytalam bardzo entuzjastyczna recenzje u Chiary i juz zaczelam sie zastanawiac, czy spodobalaby mi sie ta ksiazka. Ale teraz po twojej recenzji widze, ze jednak nie. To ja wole siegnac po trylogie o czasach wojennych w Japonii Davida Peace'a.

Teraz zastanawiam się nad jej kupnem , wcześniej byłam zachwycona okładką no, ale nie ocenia się książki po okładce.. poczekam na Boże Narodzenie może ktoś wpadnie na to żeby mi ją kupić ;)

a ja ją kupiłam:) Nie czytałam jeszcze, bo utknęłam na Pamuku. Wstyd przyznać ale po części kupiłam ją ze względu na okładkę:)

ojej a ja ostatnio poważnie zastanawiałam się nad jej kupnem, na razie się powstrzymałam i widzę że chyba dobrze :)

Chogolisa, tym oto komentarzem ukoiłaś moje zszargane, zestresowane nerwy. Dziękuję! :)) Bo już myślałam, że jakiś odmieniec ze mnie i że wszystkich ta książka zachwyca :)
"Za kwietnymi polami" mam w planach, jak zresztą wszystko, co ukazało się w Polsce i dotyczy Japonii :)

Wczoraj skończyłam tą książkę i przyznam, że mnie się ona bardzo podobała, ale ja sobie myślę, że na każdą książkę musi być czas i miejsce. Ja potrzebowałam akurat tego.
Pozdrawiam serdecznie :-)