KSIĄŻKI

Bohaterkami powieści są cztery kobiety, które pracują na nocnej zmianie w fabryce produkującej zestawy obiadowe.
Kuniko jest próżna i rozrzutna. Pragnie wspiąć się o jeden szczebel wyżej w drabinie społecznej, jednak lenistwo nie pozwala jej podjąć jakichkolwiek kroków, by osiągnąć ten cel. Póki co, zmuszona jest otaczać się namiastką luksusu, co w rezultacie wpędza ją w poważne długi.
Yoshie, najstarsza z całej czwórki, jest wdową. Na utrzymaniu ma niedomagającą teściową, którą nieustannie musi się zajmować, oraz nastoletnią, zbuntowaną córkę, która ma własne życie i ani myśli wyręczać matkę w jej obowiązkach. Mieszkają w ciasnym domku, przesiąkniętym zapachem moczu. Nie mają oszczędności, bo wszystkie nadprogramowe pieniądze pochłonęła opieka nad staruszką.
Yayoi ma męża egoistę, z którym ciągle się kłóci, oraz dwójkę małych dzieci. Mąż od jakiegoś czasu nie przynosi już do domu wypłaty, tylko wydaje na dziewczyny lub przepuszcza w grze w karty. Yayoi sama musi zadbać o to, by utrzymać rodzinę.
Masako finansowo powodzi się najlepiej z tej całej grupy. Ma jednak męża pogrążonego w depresji, z którym już od dawna nie dzieli sypialni i z którym właściwie nie ma o czym rozmawiać. Dodatkowo kilka lat wcześniej ich kilkunastoletni syn zupełnie przestał się do nich odzywać.
Choć każda z nich ma inny charakter oraz inne problemy, mają ze sobą wiele wspólnego. Wszystkie są na skraju wyczerpania, zarówno fizycznego jak i psychicznego. Łączy je samotność i rutyna, a przede wszystkim brak perspektyw i potrzeba zmienienia czegoś w swoim życiu. Mimo to ich relacje bardziej przypominają solidarność niż przyjaźń.
Właśnie po części w ramach tej babskiej solidarności, po części zaś skuszone perspektywą zarobienia dodatkowych pieniędzy, pomagają pozbyć się ciała męża Yayoi, gdy ta, doprowadzona do ostateczności, zabija go.
I pewnie na tym by się sprawa zakończyła, gdyby policja nie odnalazła ciała i gdyby do całej sprawy nie wmieszał się Satake, człowiek o mrocznej przeszłości, właściciel klubów, w których bywał mąż Yayoi, oraz Jumonji, dyrektor firmy pożyczkowej.

"Ostateczne wyjście" jest doskonałym thrillerem psychologicznym, z dużym naciskiem na "psychologicznym". Napięcie jest genialnie budowane od samego początku, a niepokój rośnie tym bardziej, że akcja przetykana jest licznymi zapisami nastrojów emocjonalnych i myśli bohaterów (nie tylko tych czterech kobiet), tym ciekawszymi, że ukazanymi z punktu widzenia każdego z nich. Nie brakuje też, jak na thriller przystało, krwawych, makabrycznych, wyjątkowo szczegółowych i sugestywnych opisów różnego rodzaju zbrodni.

Książka poraża swoim realizmem i prostotą. Ukazuje życie zwykłych kobiet, które w akcie desperacji, by poprawić swój byt i przełamać rutynę, są w stanie przekroczyć pewne granice, o których nigdy by nie pomyślały, gdyby żyły w nieco bardziej komfortowych warunkach. Obrazuje też, jak bardzo i w jaki sposób człowiek może się zmienić po przekroczeniu tych granic. Co ciekawiej, Natsuo Kirino nikogo nie wybiela i nie usprawiedliwia. Można powiedzieć, że relacjonuje wszystko na sucho. To czytelnik wybiera, komu "kibicować".

Japonia Natsuo Kirino nie ma w sobie nic z poetyckiego, kwitnącego wiśnią kraju. To jest ponure, depresyjne i nieprzyjazne jednostce miejsce; pole nieustannej walki. To kraj dyskryminacji kobiet, długów i hazardu, mafii i konszachtów, pozorów i kłamstw. A przede wszystkim jest to kraj ludzi bardzo, bardzo samotnych.

W 2002 roku na podstawie "Ostatecznego wyjścia" nakręcono w Japonii film, "Out". Bardzo chciałabym go zobaczyć, ale niestety wydaje się nie do zdobycia.